Wieczorna procedura jest… ciekawa? Długa? Irytująca? Głośna? Wielowątkowa? W zasadzie to te wszystkie rzeczy naraz, a nawet jeszcze więcej! Zaczynając od późnego przybycia do domu z popołudniowo-wieczornych zabaw osiedlowych, a na konieczności powtarzania po dwadzieścia razy próśb o wykonanie poszczególnych czynności związanych z przygotowaniem do zaśnięcia. Nie zmienia się tyko jedno. Nieważne, czy zeszło nam […]
Wieczór na Włodarzewskiej. Kuchnia. Siedzimy przy stole. Jemy kolację. Toczy się niezobowiązująca rozmowa, chyba o wakacjach: Matka: Oj marzy mi się taki wyjazd. Ja: Nic nie może stanąć na drodze twoim marzeniom mamo! Moim marzeniem jest zostać ninja! Matka / Ojciec: salwa śmiechu, zadławienie jedzeniem, łzy w oczach. I tak właśnie sobie pogadaliśmy. Poważnie, niepoważnie. […]
Czas – ten wielki dramaturg, reżyser i bezlitosny korektor rodzicielskich złudzeń – pokazuje, że wszystkie mądre zdania, które Stwórcy wyczytali w książkach (prawdopodobnie tych z okładkami w pastelowych kolorach i tytułami w stylu Twoje dziecko, twój przyjaciel, twój tyran), okazały się boleśnie prorocze. „Bunt trzylatka”, „testowanie granic”, „etap przejściowy” – proszę bardzo, wszystko się zgadza, ptaszki […]
Stwórcy twierdzą, że ostatnio strasznie mi się język wyostrzył – cokolwiek to znaczy, bo dla mnie jest on taki sam jak zawsze, ten sam aparat mowy, te same struny głosowe, ta sama zdolność do formułowania myśli w słowa. Ale najwyraźniej dorośli mają własne kategorie oceny dziecięcej elokwencji, własne miary tego, co jest normą, a co […]
Mój aparat mowy działa w trybie non-stop, jak Radio Maryja w Boże Ciało albo te niezniszczalne reklamy na Polsacie, które wracają częściej niż bumerang w australijskim podręczniku geografii. Dosłownie – cały czas. I nie, to nie jest przesada w stylu “zawsze jestem głodny” (kiedy ostatnio jadłeś pięć minut temu) czy “nigdy nie pada, kiedy potrzebuję” […]
Ostatnio moje rozmowy ze Stwórcami weszły na poziom, który mógłby rywalizować z Twin Peaks, gdyby Lynch nakręcił odcinek o dzieciach i pieluchach. Moje postrzeganie świata, nieszablonowe myślenie oraz szybkie i celne komentarze, często doprowadzają ich do łez ze śmiechu. Potrafię podejść do jednego z nich i chcąc przyciągnąć uwagę proponuję niewinne “pogadamy?”. Oczywiście większość tego gadania jest […]
Mówienie. Bardzo mi się spodobało. Geny Matki zdecydowanie się tutaj odzywają – ewidentnie odziedziczyłem po niej talent do wypełniania ciszy dźwiękiem. To umiejętność praktyczniejsza niż znajomość stolic republik bałtyckich na imprezie firmowej, gdzie nawet Wilno brzmi jak nazwa drinka. Stwórcy – czyli moi prywatni Gutenbergi – cały czas dużo mi czytają – jakby próbowali przekształcić […]
Komunikacja. Co prawda to słowo brzmi jak nazwa włoskiej restauracji, ale ja właśnie opanowuję tę sztukę z gracją młodego Pavarottiego odkrywającego, że umie nie tylko krzyczeć, ale i śpiewać. Wszystko zaczęło się od książek. A właściwie od mojego genialnego planu zmuszenia Ojca do ich czytania. Któregoś wieczoru, po standardowej procedurze kąpiel-mleko-sofka, usiadłem z kilkoma książkami […]
Tymi słowami – a właściwie dźwiękami przypominającymi język obcego z „Obcego” – obudziłem wczoraj Stwórców. Punkt 5:58 rano. Idealna pora, żeby rozpocząć ósmy miesiąc życia z przytupem i entuzjazmem kogoś, kto właśnie odkrył, że ma głos i zamierza go używać. „Blableblaaaaableeeebliblaaaa”. To były moje pierwsze poważne słowa, a przynajmniej tak to zapamiętałem. Uczucia Stwórców były […]
